همه جا سبز پوش است

بهار می بارد

و من در سرانگشت شاخه ها

ترا می بینم

حس می کنم

می شنوم

***************************************

نوروز باستانی بر اهالی قلم خجسته باد

حتی شب چشمان من ،اینگونه مهتابی نبود

تو آمدی ،احساس من، شد آشنا با رنگ عشق

هر رویشی در قلب من، شد یک غزل آهنگ عشق

تو آمدی ،تا سایه ها بر روح شب پیکر دهند

آیینه ها از شوق تو، بر شعر من باور دهند

پیش از تو حتی شبنمی، از روح من دیدن نکرد

حتی نگاه خسته ای، احساس باریدن نکرد

تو آمدی ،تا لهجه ها در شعر شب یکسان شود

هر واژه ای در چشم ما، هم لهجه ی باران شود...

یک روح ترک خورده  ، دنبال تو می آید                     یک قاصد تن خسته، از بال تو می آید

یک جسم پر از غوغا،یک روح قفس دیده                یک میوه تن شسته ،از کال تو می آید

تو عاشق ما   هرگز، ما لایق تو   هرگز                  این راز رقم خورده ،  از فال تو می آید

یک عاشق دلخسته ،در گوش پرستو گفت           این "لام" پر از غوغااز " دال" تو می آید

این روح زمین خورده ،از خاطره ای خاکی              این شعر پر از باران ،از حال تو می آید

یادت نرود اما  ،...   تا رویش شعری نو                   یک شعر ترک خورده ، دنبال تو می آید

"و"    واژه ها از وصف نامت عاجزند                                      خاک من گلواژه ی آغاز ها

"ز"   زائر آن لاله های سر به خاک                                       کرخه وکارون ودز همرازها

"س"  سایه های گرم نخلت می برد                                     عاشقان را تا صعود رازها

"ت "  تو سکوت رویش صد لاله ای                                       تو سجود خامش آن نازها

"ا"   آمدم تا بار دیگر بشنوی ...                                            لهجه ی گرم مرا درسازها

"ن "  نام تو بر جاری ایران زمین                                           می درخشد" آبی" پروازها

ازکتاب این قفس از آسمان آبی تر است(سراینده : فرشته مه نگار)

من باز نمی گردم، این بار اگر رفتم

همراز نمی گردم ،این بار اگر رفتم

با جاری پروازت ، با شعر پر از شورت

همساز نمی گردم، این بار اگر رفتم

در چشمه ی  چشم تو ، در ذهن قناری ها

آواز نمی گردم ،این بار اگر رفتم

در زمزمه  ی رفتن ، با واژه ی تو هرگز

آغاز نمی گردم، این بار اگر رفتم

در پرسه ی آبی ها ، در بال سپید تو

پرواز نمی گردم، این بار اگر رفتم

از کوچ چکاوکها ،از بال پرستوها

من باز نمی گردم، این بار اگر رفتم ...

کلیه اشعار این وبلاگ از "کتاب این قفس از آسمان آبی تر است "   بوده وسراینده :فرشته مه نگار می باشد.

  ز نور دل دگر دری به سینه وا نمی کنی

ز خاطرات بودنم دگر گذر نمی کنی    

 زپشت خاطره  مرا چرا صدا نمي كني

سكوت سرد يك سكون  نشسته روي باورم    

 تلاطمي به قلب من چرا به پا نمي كني

ميان اين همه نفس ، ... هجوم آبي غزل  

ز عمق  سبز  پنجره ، مرا صدا نمي كني

اسير واژه ها  منم  ، اسير هرم اين قفس            

 در آسمان كوي خود ، مرا رها نمي كني

در انتهاي زندگي چو ، سايه ام غليظ وسرد

به نقش مرده ام كنون، به تن وفا نمي كني

منبع: همان كتاب